رهبر ارکستر سمفونیک ونکوور کانادا: کمانچه نام دیگر کیهان کلهر است
سوم ژوئن ۲۰۲۶، سالن تئاتر اورفیوم در شهر ونکوور کانادا، میزبان اجرای مشترک کیهان کلهر و ارکستر سمفونیک ونکوور بود.
به گزارش مهرگان پرس، آرتین توکلی در هفت صبح نوشت: سالهاست که در گوشهوکنار جهان، کیهان کلهر و کمانچهاش را میشناسند. او بیگمان جهانیترین موسیقیدان ایران است؛ هنرمندی که با چندین نامزدی «گرمی» و یک بار فتح این قله موسیقی، جایگاهی استثنایی در میان موزیسینهای شرقی برای خود ساخته است.
با این همه، آنچه کلهر را فراتر از جوایز و اعتبار بینالمللی، از دیگران متمایز میکند، توانایی غریب او در نفوذ به قلبها و گوشهای مخاطبان است. نوای شاعرانه و سحرانگیز کمانچهاش، روح شنونده را به تسخیر درمیآورد؛ گویی بیآنکه کلامی بر زبان براند، پیوندی شگفتانگیز میان موسیقی و روح انسان برقرار میکند و فارغ از ملیت، دل از مخاطبانش در سراسر جهان میرباید.
چنانکه زندهیاد بهرام بیضایی به زیبایی تعبیر کرده بود: «کمانچه، کلهر را مینوازد و کلهر، کمانچه را.» این نوازنده شهیر ایرانی که به کمگویی و دوری از هیاهو شهره است، در بزنگاههای مهم، بارها پژواک صدا و دغدغههای جامعه ایران بوده و امروز، بیش از هر زمان دیگری، بهعنوان سفیر فرهنگی ایران در جهان شناخته میشود.
سوم ژوئن ۲۰۲۶، سالن تئاتر اورفیوم در شهر ونکوور کانادا، میزبان اجرای مشترک کیهان کلهر و ارکستر سمفونیک ونکوور بود. در نگاه نخست، شاید همنشینی سازهای کلاسیک غربی و آوای روحنواز کمانچه شرقی، غریب بنماید؛ اما آنانکه با جهان هنری کلهر زیستهاند، میدانند که او با بداههنوازیهای بیبدیل و ملودیهای آشنایش، هم بر دلها چنگ میزند و هم پلی استوار از جنس احساس میان دو جهانِ غرب و شرق میسازد.
در این کنسرت مشترک، رهبری ارکستر سمفونیک ونکوور بر عهده ترور ویلسون (Trevor Wilson)، آهنگساز و رهبر ارکستر کانادایی بود. این نخستین همکاری ویلسون با هنرمندی چون کلهر بهشمار میرود؛ تجربهای که بهانه گفتوگوی ما شد. ویلسون در این مصاحبه اختصاصی، از همکاری با کیهان کلهر، نگاهش به موسیقی و فرهنگ ایران و چالشهای این اجرای مشترک میگوید.
